Owrzodzenie troficzne podudzia

Legs.jpg
Nazwa:
Owrzodzenie troficzne podudzia
Zasady zapraszania uczestników:
Zaproszenia są akceptowane automatycznie
Typ:
Naukowcy i badacze
Autor:
Zainteresowania:
Ilość członków:
2
Dodaj do:

Opis

Owrzodzenie(11) troficzne podudzia

Owrzodzenia(11) podudzi są bardzo poważnym problemem medycznym, wymagającym intensywnego leczenia, niejednokrotnie trwającego przez długi czas. Są to przewlekle utrzymujące się, bolesne i trudno gojące rany. Owrzodzenie(11) jest to ubytek sięgający w głąb naskórka aż do części skóry właściwej. Najczęściej owrzodzenia podudzi są spowodowane schorzeniami żył i tętnic (85%). Jest to problem o złożonej etiopatogenezie, najczęściej jego przyczyną są schorzenia układu żylnego: niewydolność naczyń żylnych, żylaki podudzi (zwłaszcza nieleczone), przebyta zakrzepica żył głębokich. Przewlekła niewydolność żylna jest stanem chorobowym, który występuje u ponad 35% ludzi, a rozwijające się na jej podłożu owrzodzenia podudzi stanowią ponad 65% wszystkich przypadków tego schorzenia. W 10% przypadków owrzodzenia powstają w wyniku chorób tętnic, w kolejnych 10% są one spowodowane skojarzonym występowaniem przewlekłej niewydolności żylnej i choroby naczyń tętniczych przebiegającej z ich zwężeniem, w 5% są one skutkiem polineuropatii cukrzycowej często wraz ze współwystępującym zwężeniem naczyń tętniczych kończyn w przebiegu cukrzycy, w 2% są one następstwem urazów, zaś w pozostałych przypadkach pochodzenie owrzodzeń(11) ma inny charakter.

Ponad 1% populacji jest zagrożonej występowaniem owrzodzeń(11) żylnych. Zmiany te występują głównie po 60. roku życia, ale zdarzają się także w młodszym wieku, w 22% przypadków pojawiają się przed 40 rokiem życia. U wielu pacjentów choroba utrzymuje się przez wiele lat, często nawet ponad 10 lat, i charakteryzuje się występowaniem częstych nawrotów.

Istnieją trzy grupy pacjentów, u których pojawiło się owrzodzenie(11):
1. pacjenci posiadający wiele lat nieleczone żylaki
2. pacjenci po przebytych zakrzepicach żył głębokich
3. pacjenci z owrzodzeniami o mieszanej etiologii tętniczo-żylno-limfatycznej lub chorujący na cukrzycę (bardzo rzadko).

Pomimo, iż już wiele lat temu zaobserwowano istnienie związku pomiędzy schorzeniami układu żylnego kończyn dolnych a występowaniem owrzodzeń(11) podudzi, nadal zagadnienie to pozostaje nie do końca wyjaśnione, a etiopatogeneza tych zmian jest złożona i ustalenie przyczyny prowadzącej do powstania owrzodzenia(11) jest niejednokrotnie trudne. Istnieje wiele teorii będących próbą wyjaśnienia mechanizmów powstawania owrzodzeń podudzi.

Czynniki powstawania owrzodzeń(11) to :

1. wzrost ciśnienia w naczyniach żylnych kończyn dolnych w przebiegu zakrzepicy żył głębokich,
2. niewydolność zastawek żylnych zmieniająca warunki przepływu krwi w naczyniach głębokich i powierzchownych kończyn dolnych (bierny zastój krwi powoduje zaburzenia ukrwienia i niedotlenienia skóry i w konsekwencji sprzyja powstawaniu owrzodzeń pod wpływem różnych czynników, takich jak uraz mechaniczny),
3. niewydolność powierzchownego układu naczyń żylnych kończyn dolnych
4. zmiany mikroangiopatyczne (wydłużenie, rozszerzenie i kręty przebieg naczyń włosowatych skóry),
5. spadek prężności tlenu i wzrost prężności dwutlenku węgla w obrębie skóry i tkanki podskórnej,
6. mikrozakrzepica w naczyniach krwionośnych kończyn dolnych oraz uszkodzenia śródbłonka naczyń spowodowane aktywacją granulocytów obojętnochłonnych.

Owrzodzenia(11) podudzi, najczęściej spowodowane niewydolnością układu żylnego, mają wygląd ubytku w obrębie naskórka i skór właściwej, a często również tkanki podskórnej sięgając nawet aż do powięzi, zwykle zlokalizowane są powyżej kostki przyśrodkowej. Towarzyszą im zazwyczaj występujące już wcześniej a spowodowane niewydolnością żylną zmiany troficzne skóry, różnego rodzaju przebarwienia, ścieńczenie skóry w tej okolicy, obrzęk czy też wyprysk. Zwykle zmiany te wraz z charakterystycznym wyglądem kończyny dolnej spowodowanym między innymi jej obrzękiem wyprzedzają pojawienie się owrzodzenia żylnego. Wokół kostki widoczna jest siatka drobnych naczyń żylnych, tzw. corona phlebectatica, często również widoczne są żylaki podudzia. Na skutek zwłóknienia tkanki podskórnej skóra wokół owrzodzenia jest twardsza, a w wyniku towarzyszącego odczynu zapalnego jest ona zaczerwieniona. Dno owrzodzenia(11) może być pokryte martwicą suchą lub rozpływną (różnica dotyczy ilości wysięku). Owrzodzenie(11) spowodowane patologią naczyń tętniczych (najczęściej o etiologii miażdżycowej) ma nieco inny wygląd, przede wszystkim jego lokalizacja to głównie grzbiet palców stopy, pięta lub przednia powierzchnia podudzia.

W związku z etiologią tego typu owrzodzeń zwykle towarzyszą im objawy kliniczne spowodowane niedokrwieniem kończyn dolnych.

Objawy owrzodzenia(11) podudzia:
• chromanie przestankowe, dolegliwości bólowe kończyn dolnych występujące w spoczynku,
• silne dolegliwości bólowe w obrębie owrzodzenia i jego okolicy, które nasilają się podczas elewacji kończyny i zmniejszają po opuszczeniu jej w dół,
• skóra dookoła owrzodzenia jest zwykle lśniąca i napięta a dno owrzodzenia zwykle suche i wypełnione tkanką martwiczą,
• bezbolesność zmian, lub tylko niewielka ich bolesność – charakterystyczna przy zmianach w przebiegu cukrzycy – co spowodowane jest współistnieniem neuropatii cukrzycowej.

Owrzodzenia(11) występują głównie w miejscach powtarzających się urazów, a więc głownie na podeszwowej stronie stóp, zwłaszcza w okolicy głów kości śródstopia, na piętach i na palcach.

Leczenie:
Leczenie owrzodzeń(11) podudzi jest procesem długotrwałym i żmudnym i niestety niekiedy nie odnosi zamierzonych skutków. W razie stwierdzenia przewlekłej niewydolności żylnej wskazane jest podawanie leków poprawiających stan naczyń krwionośnych. Miejscowo konieczna jest najczęściej pomoc specjalisty - chirurga lub przeszkolonej pielęgniarki.
Bezpośrednim celem leczenia rany przewlekłej jest spowodowanie wygojenia rany i przerwanie cierpień pacjenta, jednak najważniejszym skutkiem udanej terapii powinien być powrót chorego do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Jest to tym bardziej istotne, że ostatnimi laty w dziedzinie leczenia ran dokonał się znaczny postęp za sprawą leków nowej generacji.
We współczesnej chirurgii stosowane są różne metody wspomagające gojenie się ran. Miejscowo podawane czynniki wzrostowe pobudzają proces gojenia ran. W postaci żelu stosowane są następujące czynniki wzrostowe:
• Płytkowy czynnik wzrostu PDGF-BB(5)
• Czynnik wzrostu keratynocytów KGF-2
• Nabłonkowy czynnik wzrostu EGF(8)
• Transformujący czynnik wzrostu TGF-B(3)
• Czynnik wzrostu insulinopodobny IGF(2)
• Czynnik pobudzający wzrost kolonii granulocytów i makrofagów (GM-CSF)

Wszystkie te czynniki możemy znaleźć w Colostrum(1) które doskonale radzi sobie w zwalczaniu różnego rodzaju bakterii i drożdży atakujących osłabioną skórę. Hamuje różne rodzaje alergii. Zawiera bardzo skondensowaną, silnie działającą dawkę czynników odpornościowych i wzrostowych, w tym EGF (Epidermal Growth Factor)(8) , zaliczany do cytokin epidermalny czynnik wzrostu(8) działający stymulująco i naprawczo na naskórek – to właśnie cytokiny mleczne przyspieszają gojenie się ran, poprawiają odżywienie i nawilżenie skóry, stymulują podziały warstwy twórczej naskórka oraz jego prawidłowy wzrost.

Piśmiennictwo:
1. ZF Altana Pharma Sp.zo.o Dział naukowy, Warszwa.
2. Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
3. Dr n. Med. Heros David Musial jest specjalistą biochemii farmaceutycznej oraz biologii medycznej, kosmetologiem.

Nowi uczestnicy

Nowe zdjęcia

Myśli wyzwolone